W kręgu ludzi nauki
W pierwszych wiekach średniowiecza zmieniły się poglądy ludzi na życie. Pod wpływem chrześcijaństwa zaczęto uważać, że człowiek nie powinien przywiązywać znaczenia do rzeczy doczesnych. Zbawienie po śmierci i spokój duszy przedkładano nad potrzeby ciała. Przestano przywiązywać wagę do zdobywania wiedzy i wykształcenia. Niewielu ludzi potrafiło czytać i pisać. Wspaniałe dzieła starożytnych pisarzy traktowano z lekceważeniem, ponieważ były pogańskie. Zniszczono również wiele rzeźb i budowli. Na przełomie VIII i IX wieku ponownie doceniono naukę. Kościół potrzebował ludzi wykształconych, którzy potrafiliby zgłębiać biblię i tłumaczyć wiernym zawarte w niej prawdy wiary. Umiejętność pisania i czytania okazywała się coraz częściej przydatna także osobom świeckim, na przykład kupcom, którzy prowadzili rachunki i zawierali pisemne umowy kupna-sprzedaży. Coraz powszechniejsza znajomość pisma wpływała na rozwój literatury, gdyż zwiększała się liczba ludzi potrafiących czytać. W średniowieczu czytano przede wszystkim książki o tematyce religijnej. Powstawały również dzieła o charakterze historycznym. Nalezą do nich sporządzane przez zakonników roczniki i kroniki. Najważniejsze polskie kroniki napisali Gall Anonim oraz Wincenty Kadłubek.