Główne szlaki handlowe
Wielkie ożywienie handlu w europie nastąpiło w okresie XII-XIII wieku. Szlaki handlowe sięgnęły wówczas daleko poza Europę: do Indii i Chin oraz Persji, jak i do innych egzotycznych krajów. Z Indii przywożono pieprz, z Cejlonu szafran i cynamon, goździki z Persji a jedwab z Chin. Wśród kupców prym wiedli włosi. Kupcy miast położonych nad Bałtykiem handlowali głównie wyrobami rzemiosła, futrami, bursztynem, zbożem i drewnem. Handel nie należał do zajęć łatwych ani bezpiecznych. W rejonach Europy, które kiedyś były pod władza Rzymu, wykorzystywano drogi zbudowane w starożytności. Mimo, że nie remontowano ich od stuleci, znajdowały się one w stosunkowo dobrym stanie. Dopiero, gdy kupcy zaczęli używać ciężkich wozów z kołami o żelaznych obręczach, drogi szybciej się niszczyły. Znacznie gorzej wyglądały szlaki w środkowej i wschodniej Europie. Było ich niewiele, a główne trakty przypominały dzisiejsze polne drogi. Handlowcy byli narażeni na ciągłe zmiany pogody, nic wiec dziwnego, że podróż trwała czasem niezwykle długo. Ponieważ drogi były bardzo słabo oznakowane, łatwo można było się zgubić. Bowiem tylko w co ważniejszych miejscach ustawiano kamienne słupy drogowe informujące o odległościach.