Dziedzictwo średniowiecza

W średniowieczu pisano na pergaminie wyrabianym ze skór owiec, koźląt lub cieląt. Był on drogi, wiec starano się stosować go oszczędnie. W tym celu pisarze zapisywali niektóre wyrazy za pomocą skrótów. Chcąc odczytać dokument średniowieczny, należy znać nie tylko język łaciński, ale również wiedzieć, co oznaczają niektóre skróty. Zdarzało się, że zużyte karty wykorzystywano powtórnie po zmyciu tekstu. Obecnie uczeni, dzięki wykorzystaniu promieni podczerwonych i specjalnej aparatury, potrafią odczytać pierwotny tekst. Na pergaminie pisano atramentem za pomocą piór gęsich lub łabędzich. Mniej ważne zapiski, na przykład podręczne notatki, pisano specjalnym ryclem na drewnianych tabliczkach pokrytych woskiem. Gdy w Europie wciąż pisano na skórach zwierzęcych, Chińczycy posługiwali się już znacznie wygodniejszym w użyciu papierem. Wiele problemów rozwiązało przeniesienie tego wynalazku do Europy. Pierwsze dokumenty spisane na papierze w Europie pojawiły się już w XII wieku, w Polsce dopiero w XIV wieku. Z czasem usprawniono sposób powstawania książek. Teksty ryto na drewnianych deskach i odbijano na drewnianym materiale-papierze. Jednak ta metoda stosowana była głównie do powielania obrazków i krótkich tekstów. Dopiero wynalezienie druku przez niemieckiego drukarza Jana Gutenberga w połowie XV wieku dokonało wielkiego przełomu.