W cieniu romańskich i gotyckich katedr
Z upływem czasu coraz więcej krajów europejskich przyjmowało chrześcijaństwo. Rozwijało się wiec budownictwo kościelne. Wszystkie te świątynie były budowane według stałych, określonych zasad, czyli stylu. Między XI a XIII wiekiem we wszystkich chrześcijańskich krajach Europy rozpowszechnił się styl romański. Po raz pierwszy w dziejach całego kontynentu kościoły budowano w jednakowy sposób, niezależnie od kraju, w którym powstawały. Budowle romańskie wznoszono z kamienia. Były przysadziste i wieloczłonowe. Z zewnątrz wyglądały, jakby złożono je z brył geometrycznych, na przykład z kilku prostopadłościanów. We wnętrzu świątyni romańskiej panował półmrok, gdyż niewiele światła wpadało przez małe, wąskie okna, zakończone u góry półkolistym łukiem. Dekorację świątyń stanowiły rzeźby, płaskorzeźby oraz malowidła ścienne. Wszystkie te dzieła sztuki nawiązywały do tematów biblijnych lub ukazywały sceny z życia świętych. Zastosowanie cegieł wiązało się z przejściem do nowego stylu-gotyckiego. Budowle w tym stylu znacznie przerosły romańskie, swym ogromem i wysokością. Szczególnie okazale prezentowały się katedry. Budowniczowie kościołów gotyckich zmienili zasady konstrukcyjne.